اول سلام

دلم از هوای گرد آلود بسی درد آلود است

از اینکه این همه ناجوانمردی را میبینم و نمیتوانم دم بر بیاورم گاهاً از خودم ناامیدم

اما چه باید کرد از سرگردانی روزگار

تصمیم گرفتم کمی هم برای شهدا بنویسم

شاید هم تسلی بخش دلم .... شاید هم نه!

هستی؟ پس بسم الله

بنگر كه امروز؛ عصر غربت لاله‌هاست، اینجا کسی دیگر از شهیدان نمی‌گوید؛ از آنان که تلاطمی هستند در این دنیای سرد و سکوت؛ آناني كه چون موج، ساحل خاكي ما را در خود فرو مي‌برند؛ اما افسوس اي شهيدان عزيز؛ افسوس كه ما بعد از شما هیچ نکرده‌ایم، چفیه‌هاتان را به دست فراموشی سپرده‌ایم، پلاک‌هايي را که تا دیروز نشانی از شما بود، امروز، اينجا در ميان ما؛ گمنام مانده است، کسی دیگر به سراغ سربندهایتان نمی‌رود و دیگر کسی نیست که در وصف گل‌های لاله، شاعرانه‌ترین احساسش را بسراید...